Dit essay stelt dat de Nederlandse aanpak van discriminatie en racisme vastloopt door een overmatige focus op bewustwording en intenties, terwijl structurele normstelling en afdwingbaarheid ontbreken. Discriminatie en racisme zijn geen individuele incidenten, maar systemische problemen die worden gereproduceerd door beleid, instituties en juridische vrijblijvendheid. De rechtsstaat functioneert te reactief en biedt onvoldoende bescherming en herstel. Het essay bepleit een fundamentele koerswijziging: van bewustzijn naar normstelling, van vrijwilligheid naar verplichting en van symboliek naar handhaving. De kernopdracht aan de overheid is het ontwikkelen van een nationale normatieve agenda waarin gelijkwaardigheid juridisch wordt verankerd, actief wordt gemonitord en consequent wordt gehandhaafd.
