De advocaat-generaal (AG) bij de Hoge Raad adviseert om de vrijspraak van een vader te vernietigen. De man werd eerder vrijgesproken van terrorismefinanciering en het opzettelijk overtreden van de Sanctiewet. De zaak draait om een vader die tussen 2014 en 2017 via tussenpersonen geld overmaakte naar zijn dochter en schoonzoon in Syrië. De schoonzoon stond op een sanctielijst vanwege betrokkenheid bij Islamitische Staat (IS). Volgens de AG heeft het gerechtshof Den Haag een te beperkte uitleg gegeven aan het vereiste opzet.
De verdachte maakte in totaal ruim € 4.500 over aan tussenpersonen in Turkije en Libanon, die het geld vervolgens doorsluisden naar zijn dochter en haar echtgenoot in Syrië. Het openbaar ministerie vervolgde hem voor terrorismefinanciering en overtreding van de Sanctiewet. Het hof sprak hem vrij van terrorismefinanciering omdat niet kon worden vastgesteld dat hij wist dat zijn dochter en schoonzoon waren aangesloten bij een terroristische organisatie. Voor de sanctieovertredingen volgde slechts een veroordeling in de overtredingsvariant.
Volgens de AG heeft het hof daarbij onvoldoende aandacht besteed aan het begrip voorwaardelijk opzet. Voor strafbaarheid is niet vereist dat de verdachte met zekerheid wist dat zijn geld bij een terroristische organisatie terechtkwam. Voldoende kan zijn dat hij bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dit zou gebeuren. De AG wijst erop dat het hof er te gemakkelijk aan voorbijgaat dat het geld naar een actief Syrisch strijdgebied ging. Volgens de AG had het hof ook moeten onderzoeken of de vader de plicht had om zelf uit te zoeken hoe de situatie van zijn dochter en schoonzoon precies zat.
De conclusie is relevant voor instellingen die onder de Wwft vallen en voor andere poortwachters die transacties moeten beoordelen op sanctie- en terrorismefinancieringsrisico's. De AG benadrukt dat risicosignalen, zoals geldstromen naar conflictgebieden of naar personen met mogelijke banden met terroristische organisaties, niet zonder meer kunnen worden genegeerd. De zaak onderstreept daarmee het belang van zorgvuldig cliëntenonderzoek, sanctiescreening en alertheid op indirecte geldstromen via tussenpersonen.
De conclusie is niet bindend. De Hoge Raad zal later beslissen of het arrest van het hof in stand blijft of dat de zaak opnieuw moet worden beoordeeld.
