De e-cursus Wwft op hoofdlijnen behandelt de essentie van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft) en is bestemd voor iedereen die niet alles tot in detail hoeft te kennen, maar wel de hoofdlijnen wilt weten.
Een bank mag onder omstandigheden gegevens over mogelijke witwasrisico's blijven bewaren, ook wanneer een klant daar bezwaar tegen maakt. Dat volgt uit een arrest van de Hoge Raad van 6 november 2026. De zaak ging over een ondernemer die acht jaar in interne bankregisters werd opgenomen omdat hij grote contante uitgaven onvoldoende kon verantwoorden. Volgens de Hoge Raad mocht de bank de registratie handhaven, ondanks het beroep van de ondernemer op de AVG.
De ondernemer handelde in oud ijzer en metalen en had zowel zakelijke als particuliere rekeningen bij de bank. Tijdens een periodiek cliëntenonderzoek kon hij onvoldoende duidelijkheid geven over het gebruik van zijn zakelijke rekeningen. De bank besloot daarop de zakelijke relatie te beëindigen.
De redenen daarvoor werden vastgelegd in de Gebeurtenissenadministratie en het Interne Verwijzingsregister (IVR). In deze interne registers houden banken informatie bij over gebeurtenissen die van belang kunnen zijn voor hun veiligheid en integriteit.
Volgens de registratie had de ondernemer grote contante uitgaven gedaan zonder adequate verantwoording en hield hij onvoldoende administratie bij. Ook zou hij te weinig maatregelen hebben genomen om betrokkenheid bij witwassen en heling uit te sluiten.
De ondernemer verzette zich tegen de registratie. Hij vond dat de bank hem daarmee in verband bracht met strafbare feiten, zonder dat daarvoor voldoende bewijs bestond.
Een belangrijk onderdeel van het geschil was de vraag of de bank strafrechtelijke persoonsgegevens verwerkte. Voor dergelijke gegevens gelden op grond van artikel 10 AVG strengere voorwaarden.
Het gerechtshof Amsterdam oordeelde dat daarvan geen sprake was. De bank had vastgelegd waarom de zakelijke relatie was beëindigd, maar niet geregistreerd dat de ondernemer zich daadwerkelijk schuldig had gemaakt aan witwassen of een ander strafbaar feit.
De Hoge Raad laat dit oordeel in stand. Daarbij wijst de Hoge Raad erop dat het begrip ‘strafbaar feit’ in artikel 10 AVG volgens Europees recht moet worden uitgelegd. Daarbij zijn drie criteria relevant: de juridische kwalificatie naar nationaal recht, de aard van het feit en de zwaarte van de mogelijke sanctie.
Het hof hoefde volgens de Hoge Raad in deze zaak niet afzonderlijk op de laatste twee criteria in te gaan, omdat deze in het geschil niet aan de orde waren.
De ondernemer beriep zich daarnaast op zijn recht van bezwaar uit artikel 21 AVG. Wanneer iemand bezwaar maakt tegen een verwerking op basis van een gerechtvaardigd belang, moet de organisatie die verwerking in beginsel staken. Dat is anders wanneer er dwingende gerechtvaardigde gronden zijn die zwaarder wegen dan de belangen en rechten van de betrokkene.
Volgens het gerechtshof had de bank een zwaarwegend belang om vast te leggen waarom de relatie met de ondernemer was beëindigd. Daarbij speelden ook de verplichtingen uit de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft) een rol.
Verder woog mee dat de registratie niet toegankelijk was voor andere banken en dat de ondernemer na de beëindiging elders bankrekeningen had kunnen openen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof hiermee voldoende heeft vastgesteld dat de bank dwingende gerechtvaardigde gronden had om de gegevens te blijven verwerken. Het cassatieberoep wordt daarom verworpen.
Voor banken is vooral van belang dat een registratie over mogelijke financiële criminaliteit niet automatisch onder artikel 10 AVG valt. Ook hoeft een bezwaar van een klant niet altijd tot verwijdering te leiden. Of een registratie mag blijven bestaan, hangt onder meer af van wat precies is vastgelegd, waarom de gegevens worden bewaard en welke gevolgen dat voor de betrokkene heeft.
